Yaşayan, nefes alan yaşama yakın dur.
Yaşama yakın dur.
Kalbinin attığı yere yakın dur.
Yaşama yakın dur!
Hatta ona atla!
Sakın hazır olmayı bekleme.
Çünkü asla hazır olamayacaksın.
Hayat, hazır olmakla ilgili değil;
Ona atlama cesaretiyle ilgili…
Bazen ana yaklaşmak daha kolay olacak,
O zaman atla.
Bazen daha zor olacak,
O zaman uzaklaş.
Merak etme!
Adım adım yaklaşıp uzaklaşabilirsin.
İşte tam da bu: yaşamın kendisi.
“Nasıl olacak ki?
Nasıl yol açılacak?” diyorsan;
Unutma, 14 milyar yıllık evrende
Bu soruyu soran ne ilk, ne de son kişisin.
Zaman ver.
Bir günde tohum ağaç olmuyor.
Bekle, ama dram yaratmadan bekle.
“Bana bunu yaptılar!” diyerek köşene çekilme.
Suçlu arama.
Nereden suya atlayabileceğini ara.
Ve yaşam tam orada, atladığın yerde…
Çünkü eninde sonunda
Yaşayan yaşamın hareketine eşlik edeceksin.
Eninde sonunda
Cevap belirecek,
Ya da yol netleşecek.
Ve göreceksin ki başka türlü olsa
Unutma:
Yaşamın en eşsiz ifadesisin.
Ne zaman kendini yetersiz hissedersen;
Hatırla!
Sen bu yaşamda ol diye
Milyonlarca olmayacak ayrıntı
Bir araya geldi.
Ve seni bir araya getirdi.
O kalbin atmasını sağladı!
İlginizi çekebilir: Nasıl veda edersiniz?