X

Veda etmek: Geçmişi inkar etmeden yeni bir başlangıca yürümek

Hayatımız boyunca pek çok yere ait oluruz. Bazen bir eve, bazen bir şehre, bazen bir insana, bazen de kendi ellerimizle kurduğumuz bir hayale…

Zamanla o yerlerin duvarlarına yalnızca eşyalarımız değil; anılarımız, emeğimiz, heyecanlarımız, hayal kırıklıklarımız ve kendimizden parçalarımız da siner.

Bir yer kurmak, ona yalnızca fiziksel bir alan kazandırmak değildir. Orada bir dil oluşturursun, bir kültür yaratırsın, insanlarla bağ kurarsın. Bazen birinin hayatına dokunur, bazen kendi hayatının yönünü değiştirirsin. Gün gelir, o yer senin için bir mekân olmaktan çıkar; kim olduğunun bir parçasına dönüşür.

Peki, bir gün oradan ayrılman gerektiğinde ne olur?

Belki artık aynı yerde kalmak istemiyorsundur. Belki koşullar değişmiştir, önceliklerin dönüşmüştür ya da uzun zamandır içinde büyüttüğün bir özgürleşme ihtiyacı vardır. Bazen de bir hikâyenin anlatacaklarını tamamladığını hissedersin.

İşte tam da o noktada veda etmenin bir adabı olduğunu hatırlamak gerekir.

Gitmek, geçmişi inkar etmek değildir.

Bir şeyin artık sana iyi gelmemesi, bir zamanlar sana çok iyi geldiği gerçeğini değiştirmez. Bugün başka bir yöne yürümeyi seçmen, dün yürüdüğün yolu değersiz kılmaz.

Ne var ki ayrılık zamanlarında insanın hafızası bazen seçici davranır. Kırgınlıklar büyür, anlaşmazlıklar geçmişin tamamının üzerine gölge düşürür. Oysa bir hikâyeyi yalnızca son sayfasından ibaret görmek, ona yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biridir.

Birlikte üretilenleri, paylaşılan sevinçleri, verilen emekleri ve öğrenilen dersleri hatırlamak gerekir. Her şeyin mükemmel olması gerekmez. Herkesin aynı noktada buluşması da…

Ama yaşanmış olanın hakkını teslim etmek gerekir.

Teşekkür etmek, her şeyi onaylamak anlamına gelmez.

Bazen bir insana, bir ilişkiye ya da bir döneme teşekkür ederken aynı zamanda onunla vedalaşabilirsin. Teşekkür etmek, yaşanan bütün zorlukları görmezden gelmek değildir. Affetmek zorunda olmak da değildir.

Sadece hayatının bir döneminde var olmuş olanı inkâr etmemeyi seçmektir.

Olgunluk belki de tam burada başlar: Bir hikâyenin içindeki güzellikleri, sonundaki anlaşmazlıklardan bağımsız görebilmekte.

Giderken ardında ne bıraktığın kadar, nasıl bıraktığın da önemlidir.

Bir kapıyı kapatırken ardında bıraktığın insanları, emeği, sorumlulukları ve izleri düşünmek gerekir. Birlikte oluşturulan bir şeyin devri, yalnızca hukuki ya da maddi bir işlem değildir. Aynı zamanda bir dönemin başka ellere teslim edilmesidir.

Bunun da bir özeni, bir nezaketi olmalı.

Her ayrılık büyük bir tören gerektirmez. Herkesle helalleşmek, herkesin aynı duyguda buluşmasını beklemek de mümkün değildir. Ancak insan kendi tarafından elinden geleni yapabilir: Açık olmak, hakkı gözetmek, emeği teslim etmek, geride kalanları gereksiz yere incitmemek…

Çünkü vedanın güzelliği, karşı tarafın nasıl davrandığından bağımsız olarak, senin nasıl bir insan olarak ayrılmayı seçtiğinde saklıdır.

Bazen en büyük teşekkür, artık tutunmamayı bilmektir.

Bir zamanlar bütün kalbinle inandığın bir şeyi geride bırakmak kolay değildir. Hele ki onu kendi ellerinle kurduysan…

Ama hayat, her sevdiğimiz şeyi sonsuza kadar taşımamızı istemez.

Bazı şeyleri yaşamak, bazılarını büyütmek, bazılarını da doğru zamanda bırakmak gerekir.

Bir yerden ayrılırken kendine şunu hatırlatabilirsin: Ben buraya bir şeyler vermeye geldim. Bir şeyler öğrendim. Bir şeyler inşa ettim. Bazen başardım, bazen yanıldım. Ama yaşadım.

Şimdi başka bir yöne yürüyorum.

Ve bu, geçmişime sırtımı döndüğüm anlamına gelmiyor.

Belki de vedalaşmanın en zarif hâli budur: Geçmişi küçültmeden geleceğe yer açmak.

Çünkü bazı kapılar kapanırken insanın içinde başka kapılar açılır. Önemli olan, çıkarken ardında bıraktığın hikâyeyi inkâr etmemek; önünde açılan hikayeye de bütün kalbinle yer açabilmektir.

Veda etmek unutmak değildir. Bazen bir döneme hakkını teslim edip, kendine yeniden başlamanın iznini vermektir.

İlginizi çekebilir: Bir menekşenin hatırlattıkları: Sevginin ardındaki görünmez emek

Özde Çolakoğlu: Çalışma Ekonomisinden mezun oldu. Mezun olduktan sonra metin yazarlığı, editörlük, sosyal medya uzmanlığı gibi farklı alanlarda uzun yıllar çalıştı. 2009 yılında yoga ile tanışmasının ardından farklı uzmanlar ve stillerle çalışma şansı yakaladı. Bedende başlayan bu öğretiyi daha da derinleştirmek isteyen Çolakoğlu bu amaçla ilk temel yoga uzmanlık eğitimini 2012 yılında aldı. O zamandan itibaren farklı birçok eğitime katıldı ve katılmaya devam ediyor. Ocak 2018’de Yoga Alliance’ın E- RYT 500 Sertifikasını almaya hak kazandı. 2013 senesinden itibaren çeşitli yoga merkezlerinde ders vermeye başlayan Çolakoğlu, 2017 yılında Githa Yoga ekibine katıldı ve stüdyonun ana hocalarından biri oldu. Bu dönemde stüdyonun büyümesi için kurucu ekip ile birlikte çalıştı, atölyeler ve eğitimler verdi. Çolakoğlu, yoga uzmanlık programları düzenleyerek uzmanlar yetişiyor. 200 ve 300 saatlik temel ve ileri yoga uzmanlık programları ve kamplar düzenliyor. 2021’de bu mesleğini stüdyo sahipliğine dönüştürmüştür. Kadıköy, Moda’da kurulan, Yoga ve Ayurveda merkezi Goa Yoga’nın kurucu ortağıdır.
İlgili Makale