X

Hiçbir şey ilerlemiyormuş gibi görünen dönemlerde aslında ne oluyor?

Bazen hayatımızda dışarıdan bakınca pek bir şey değişmiyor. Sabah aynı evde uyanıyoruz, aynı işe gidiyoruz. Bir süredir başka bir iş bakıyoruz mesela ama başvurulardan ses yok. Ya da uzun zamandır bir şey öğrenmeye çalışıyoruz fakat hâlâ pek ilerleyememişiz gibi geliyor.

Birisi “Ne var ne yok?” diye sorunca “Aynı ya, bir şey yok” diyoruz. Sonra kendimiz de buna inanıyoruz biraz. Sanki o arada yaşadığımız günlerin pek bir önemi yokmuş gibi.

İlerlemeyi sonuçlardan anlıyoruz çünkü. İş değişince, taşınınca, bir süredir uğraştığımız şeyi sonunda yapabilince rahatça “Bir şeyler oluyor” diyebiliyoruz. Arada geçen zamanı anlatmak daha zor. Özellikle eski hedefimizi artık istemiyorsak ve yerine ne koyacağımız da belli değilse.

İnsan o sırada kendinden şüphe edebiliyor. Yıllardır istediğim bir şeyi artık niye istemiyorum? E, şimdi ne yapacağım?

En azından ben bu sorularla kalmakta pek iyi değilim.

Annem öğretmen. Çocukluğumdan beri öğrenmek, başarılı olmak ve kreatif bir şeyler üretmek benim için hep önemli oldu. Bir alana merak sardığımda da öyle biraz ilgilenip bırakamıyordum. Çok iyi bilmem lazım, çok iyi yapmam lazım. Bir şey yapacaksam mükemmel olmalıydı. Olmayacaksa da biraz daha hazırlanabilirdim sanki.

Yıllarca koştuğumu hissettim bu yüzden. Nereye koştuğumu bildiğim zamanlarda daha kolaydı bir de. Şimdi bazen eskiden istediğim bir şeyi artık istemediğimi fark ediyorum. İlk tepkim hemen başka bir hedef bulmak oluyor. Daha ne istediğimi doğru düzgün düşünmeden onun planını yapmaya başlıyorum. Plan yaparken rahatlıyorum çünkü. Sonra bakıyorum, o kadar uğraştığım şeyi isteyip istemediğimi hâlâ bilmiyorum.

Psikolojide belirsizliğe tahammülden bahsediliyor. Gündelik hayatta şöyle bir karşılığı var bence. Bir iş başvurusu yaptınız diyelim. Cevap gelene kadar yapabileceğiniz pek bir şey yok ama yine de maili birkaç kere kontrol ediyorsunuz. Beklemek zor geliyor. Düşününce ve kontrol edince de sanki konuyla ilgili bir şey yapıyormuşuz gibi hissediyoruz.

Hayatın belirsiz olduğunu biliyorum elbette. Yıllardır insan zihni ve bedeni üzerine okuyorum, bunları anlatıyorum da. Ama iş kendi geleceğime gelince hâlâ her şeyi biraz önceden bilmek istiyorum. Yıllarca o kontrol etme isteğiyle beraber koştuk. Biraz aramızı açtık son zamanlarda ama yarışımız bitmiş değil.

Son iki yılda adada yaşamanın bana kattığı şeylerden biri galiba bu. Bir günün boş kalan kısmını hemen doldurmadan da geçirebiliyorum artık. Bazen bir işten haber beklerken denize bakıyorum öyle. Aklıma yine ne yapacağım geliyor gerçi. Ama her geldiğinde kalkıp yeni bir plan yapmıyorum.

Bazı günler yapıyorum tabii.

Sakatlıktan sonra spora dönerken de benzer bir sabırsızlık oluyor. Aklınızda eskiden yaptığınız antrenman var, bugün ise birkaç basit hareket yapıp eve dönüyorsunuz. Bir süre sonra ilk gün çekinerek yaptığınız hareketi artık o kadar düşünmeden yapabildiğinizi fark ediyorsunuz. Dışarıdan bakınca yine aynı hareket. Sizin açınızdan bir şey değişmiş ama.

Yeni bir dil öğrenirken de aylarca konuşamadığınızı düşünürsünüz. Sonra bir gün bir kelimeyi aramadan söylersiniz. O ana kadar öğrendikleriniz görünmüyordu sadece.

Tabii bazen de gerçekten erteliyoruz. Saatlerce iş ilanı okuyup bir tanesine bile başvurmamak gibi. Ya da spor programını hazırlayıp pazartesiyi beklemek. O pazartesi de hangi pazartesi, çok belli değil.

Ben son zamanlarda bir şeye karar veremediğimde şunu ayırmaya çalışıyorum: Biraz daha zamana mı ihtiyacım var, yoksa yapabileceğim bir şeyi sürekli sonraya mı bırakıyorum?

Bazen ikisi de doğru geliyor.

Bir sonraki işimin ne olacağını bilmiyor olabilirim ama merak ettiğim işi yapan birini arayıp nasıl başladığını sorabilirim. O telefonun sonunda hayatımla ilgili büyük bir karar vermem gerekmiyor zaten. Belki sadece bir şeyi merak ettiğimi fark ederim.

Bir süredir onu bile bilmiyorsam, bu da küçük bir ilerleme sayılır bence.

Dışarıdan bakınca hâlâ aynı yerde görünebilirim. Aynı iş, aynı ev, aynı sorular. Ama insan ne istediğini her zaman bir anda bulmuyor. Önce artık neyi istemediğini, sonra neye doğru biraz merak duyduğunu anlıyor.

Gerisi hemen gelmeyebilir. Bazı dönemlerde ilerlemek, bir yere varmak değil de yeniden bir tarafa bakmaya başlamak belki.

Yolunuza ışık olması dileğiyle…

İlginizi çekebilir: Geç kaldığımızı düşündüğümüzde kimin takvimine bakıyoruz?

Mert Bağ: Merhabalar, ben Mert Bağ. Erken yaşlarda ilk olarak voleybol branşını hayatıma kattıktan sonra basketbolla tanıştım ve uzun yıllar basketbol ve voleybol branşlarında çeşitli takımlarda oynadım. 2012 yılında aktif sporculuk hayatımı bırakarak, Marmara Üniversitesi Spor Yöneticiliği bölümünü bitirdim. Üniversitedeyken pazarlama, iletişim ve psikoloji alanlarında daha çok uzmanlaşmaya çalıştım ve birçok farklı spor branşını da tecrübe etme şansı buldum. Kısa bir süre spor pazarlaması alanında çalıştıktan sonra, 2017 yılından itibaren insan bedeni üzerine egzersiz, nefes, fiziksel ve zihinsel beden travmaları gibi alanlarda yurt içinden ve yurt dışından eğitimler alarak bu alanlarda çalışmaya ve kendimi geliştirmeye devam ediyorum. Kendi bedensel travmalarımı çözmek adına çıktığım bu yolculukta çok fazla farklı keşiflerin içerisinden geçtim ve insanı anlamaya dair her bilimsel alanın içerisinde dolanmaya çalışıyorum. O yüzden burada yazmaya, sizlerle paylaşmaya çalışacağım şeylerde kendi geçtiğim yollardan, bu yolda karşılaştığım farklı öğrencilerim ve danışanlarımla tecrübe ettiğimiz deneyimlerden, araştırmış olduğum farklı konulardan bahsetmek olacak. Bir gün psikoloji ile ilgili bir yazıya denk gelmişken, bir sonraki yazıda egzersiz, bir sonrakinde biyolojiden, bir başka yazıda nefesten bahsetmiş olabilirim sizlere, insanın işleyişi ve bağlantılı olduğu veya yoldayken karşılaşmış olduğum ne varsa bütün bu deneyimleri sizlerle paylaşacağım. Bu uzun ince karışık bir adamın insanı, işleyişi ve evreni keşfetmek adına çıkmış olduğu bir serüven, bu serüvenin içerisinde durağımız şu anda burası. Burada olmaktan umarım siz de keyif alırsınız.
İlgili Makale