İçinde olduğum bir seans sırasında danışanımın her konuda hep kendini suçladığını, kendini yargıladığını fark ettim.
“Her şey benim suçum gibi hissediyorum” diyordu ve bu alandan çıkmakta direnç gösteriyordu. Duygularımıza temas ederken gösterdiğimiz dirençlerle bir süre sonra bedenimizde kör noktalar oluşuyor. Görmediğimiz bu noktalar beden hareketlerini değiştiriyor, kısıtlıyor. Hatta belli bir süre sonra bedenimizde farklı kullanma alışkanlıkları oluşturuyoruz. Bedenin bir tarafına daha fazla yüklenmek, omurga eğriliği, kapalı omuzlar… Beden her şeyi kaydediyor, hatırlıyor, biliyor ve zaman içinde ne kadar egzersiz yaparsak yapalım, kör noktalarımıza temas etmediğimiz sürece, postürümüzde düzelmeler mümkün olmuyor.
İçimizde olanları izlemediğimizde, temas etmekten kaçtığımızda, orada öylece fark edilmeyi bekleyen konu ile uyumlaşamadığımızda, iyileştiğimizi algılayamayız, çünkü bir şeyleri hep dışarıda arıyoruzdur.
Hepimizin erken çocukluk döneminde duyulmadığımızı, görülmediğimizi hissettiğimiz zamanlar olmuştur. Bu zamanlarda yeteri kadar kapsanamadığımız için yetişkin halimiz ile karşılaştığımız sorunların üstesinden gelmekte, sorunlarımızla temas etmekte zorlanabiliriz.
Yardım istemek, hatta yardıma ihtiyacımız olduğunu fark etmek bile zor olabilir. Hayatımızın her aşamasında, her duyguyu iyileştirmek, dönüştürmek mümkün.
Sen de duygularına temas etmekte direnç yaşıyor musun? Merak ediyorsan bireysel seanslar için, fatmanurbilgin@gmail.com adresine mail atabilir ya da benimle ile ilgili daha fazla bilgi için Instagram hesabıma bakabilirsin.
İlginizi çekebilir: Dengeye dönüş: Bir dönüşüm ve adanmışlık serüveni