21 Haziran Dünya Yoga Günü…
Ve aslında son birkaç senedir bugünün benim için başka bir anlamı var.
Fiziksel yoga pratiğine başlayalı 18 yıl oldu.
İlk başladığım zamanlarda bedenimin yapabildikleri beni büyülüyordu. El dengeleri, ters duruşlar… İçinde oyun ve eğlence olan her şeyi hep çok sevdim.
Ta ki 2018’e kadar.
O yıl, aniden uzun ve yorucu bir ameliyat sürecine girmek zorunda kalmam gerektiğini öğrendim.
Zorlu bir süreçti… ve bir o kadar da yalnız.
Durumun ciddiyetini çok az kişiyle paylaştım. Çünkü insanlar çoğu zaman ağır olanı taşıyamıyor. Hemen “iyi hissettiren” cümlelerle seni toparlamaya çalışıyorlar.
Oysa sen zaten o ağırlığın altında ezilirken, bir de onları rahatlatacak gücü bulamıyorsun kendinde. Ve aslında sanılanın aksine, insan bir kez yanıp o ateşten geçtiğinde hiçbir şey bitmiyor. Aslında her şey orada başlıyor.
İnsan o yangından sağ çıksa bile içinden bir parça eksiliyor. Ve o parçayı aramak yerine yeni bir şey doğurmaya cesaret edebildiğinde, hikâye yeniden yazılıyor.
Ama bu, bir anda hayata geri dönebileceğin anlamına gelmiyor.
Uzun bir süre kendime acıdım. İnsanlardan, kalabalıklardan uzaklaştım. Bitmeyen bir yetersizlik hissiyle köşe kapmaca oynadım.
Yoga matıma ilk döndüğümde şunu çok net fark ettim: Derinlerde bir kayıp vardı. Ve bazı şeyler asla eskisi gibi olmayacaktı.
Pratiğim uzun süre gözyaşıyla geçti.
“Nasılsın?” sorusuna çoğu zaman ağlamaktan başka bir cevap veremiyordum.
Belki de en sert öğretmen acının kendisiydi.
Ama o acının içinde gezinirken şunu gördüm: Dönüşmekten başka bir seçenek yoktu. Ve ben de yaptım bunu. Acımı ve çaresizliğimi alıp hayatın içine bıraktım. Ve orada çok sıradışı bir şey oldu: Hayat beni tuttu.
Geriye dönüp baktığımda en çok o kadının gücüyle gurur duyuyorum. Nasıl geldiğini hala tam olarak bilmediğim o güçle… Ve evet, uzun ve karanlık bir yolda yürümem gerektiğini öğrendiğim gün 21 Haziran’dı.
Yoga, en karanlık zamanlarımda benim tek dayanağım oldu.
Gerçekliğin sıradışı gücü.
2018’den beri bugünü ikinci doğum günüm gibi görüyorum.
Dünya Yoga Günümüz kutlu olsun.
Gerçeği görmeye, hayatı olduğu haliyle karşılayabilme ve görebilme pratiğinde kalarak en ileri yoga pratiğimizi yapmaya devam edelim.
İlginizi çekebilir: Zihnimiz geçmişi neden sürekli bugüne taşır?