“Kendinizi, kendinizle zamanla geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirin.”
Tarkovski
Sözün büyüsüne kapılmak sanırım bu yukarıdaki söz. Bundan 5-6 sene kadar önce bana biri bu cümleyi söyleseydi, şu anda bende bıraktığı izi, hissi bırakır mıydı?
Hiç sanmıyorum. Ve hatta, sadece sanmamak değil, bunun mümkün olmayacağını, insanın sosyal bir varlık olduğunu ve yalnızlıkla başa çıkmanın çok zor olduğunu filan söylerdim. Seneler geçiyor, insanın öğrenme yolculuğu hiç bitmiyor. Her bir dönemeç de başka başka öğretilerle dolduruyor heybemi. Bugünden geriye doğru baktıkça da kat ettiğim yolları, aştığım engelleri görüyor ve haklı bir gururla “Aferin sana!” diyorum. Kocaman alkış!
Dünya Emekçi Kadınlar gününü geçtiğimiz şu günlerde, penceremden dışarıyı seyrederken aktı bu düşünceler zihnimin köşelerinden. Biz kadınlar ne çok şeyle mücadele ediyorduk. Her birimizin yolu birbirinden farklı, farklı başarı öyküleriyle bezenmiş. Gücümüzü, her biri bizlere özel biricik savaşlarda fark etti kimimiz. Kimimiz doğuştan kılıçlarını kuşandı, kimimizse darbeler yiyerek. Ama en önemlisi neydi? Fark ettik. Güç içimizdeydi. Onu ortaya çıkarmak yine bizim elimizdeydi.
Ben de kendi gücünü, beklemediğim anlarda darbeler almış, düşmüş, ama her seferinde ayağa yeniden kalkacak o eli içinde bulmuş pek çok kadından biriyim. Zaman zaman beni zorlayan “tek başınalık” kavramı ile karşılaşınca, bunun benim seçimim olduğunu fark ediyorum.
Beni beslemeyen, bana iyi gelmeyen insanlardan, ortamlardan tamamen kendi hür irademle uzak duruyorum. Bundan daha büyük özgürlük var mı? Hayattaki lüksümün bu olduğuna inanıyorum. Ve dahası, seçtiğim tarafta tek başına da kalsam aldığım kararların her zaman arkasında duruyorum. Çünkü önceliğim kendimim! Önceliğim ve tercihlerim her zaman benden yana.
Çünkü tıpkı yukarıdaki sözün kendisi olmayı öğrendim. Kendimle sosyalleşmenin en güzel kendini tanıma aracı olduğunu, sırf yalnız olmamak adına bana iyi gelmeyen herkesten bir bir uzaklaşma gücünün içimde olduğunu da.
Sen güzel kadın!
Varsın hayat farklı farklı sınasın seni. Varsın, attığın her adımda ayağına çelme takılsın, varsın düş. Kalkacak gücün sadece senin elinde olduğunu unutma yeter. Belki hemen değil ama bir gün mutlaka yeniden ringe çıkacak gücün senin içinde olduğunu unutma. Bizler aklına koyduğunu yapmaya muktedir, şahane canlılarız.
Önce kendimizle doya doya vakit geçirelim ki fark edelim kim olduğumuzu. Hayattan aldığımız zevkler bizlere ait olsun. Yaşamımızı şölene çevirelim. Arayışımız sonucu yollar hep bize çıksın. Hayat yolunda içindeki bu taşan enerji ile karşına çıkacak herkes de senin eşlikçin olsun. Keyfine ortak, neşenin artırıcısı olsun. Kendinizi öyle yetiştirin ki bir gün içinizdeki renkleri siyaha boyamak isteseler bile, en derinlerdeki turuncu boyanız hep sizinle olsun.
Gününüz kutlu, gücünüz daim olsun!
Sevgilerimle…
İlginizi çekebilir: Ayrılmaz parçanız sandıklarınız gittiğinde: Kendimle nasıl barıştım?