Yine bir ‘contact nap’in bağrındayken ve klavyenin başına geçmek mümkün değilken telefonun notlar kısmından dönüş yapıyorum yazılarıma. Hayatımın en güzel, en karmaşık, en mutlu, en endişeli, en yorgun, en umutlu, en çaresiz, en heyecanlı, en korkulu, kısacası ‘en’ ‘en’lerinin olduğu dönemindeyim. Kendimi bir an bile düşünmezken 7/24 minicik bir kalbin iyi olması için ortaya koyuyorum tüm varlığımı. Annelik, pek de tahmin ettiğim gibi bir yolculuk değilmiş. Hani o bebekler günün 3’te 2’sini uyuyarak geçirir inanışı var ya, o tamamen bir hikaye, geçelim. Bebekler uyumuyormuş arkadaşlar 🙂 Dolayısıyla, ‘bebek uyurken sen de uyu’ bilmişliğini bir bırakalım. Bebek uyumuyor, sen de uykusuzluğa alışıyorsun, bu konu böyle. Neyse ki uykuya çok düşkün olan bir insan değilim ama ona rağmen bir geceyi sıfır uykuyla geçirmek, ertesi gün survive etmenizi kesinlikle çok çok zorlaştırıyor, bu da bir gerçek.

Destek alabileceğiniz insanlar varsa bir-sıfır öndesiniz, aksi halde gerçekten çok zor, hele ki ilk haftalar. Ben şanslı azınlıktanım ki eşimden gördüğüm destek ilk zamanlarda tam anlamıyla hayatta kalmamı sağladı. Bebek bakımında emzirmek haricinde beylerin yapamayacağı hiçbir şey yok, dolayısıyla yine o eskilerin ‘baba işe gidiyor, geçsin uyusun başka odada’ zırvalığını da bir geçelim, baba işe gidiyor ve geliyor, annenin mesaisi hiç bitmiyor, böyle bakalım. Bir de tabii ev bakımı var. Bu konuda da çok şanslıydım ki annem eve dair her şeyi hallederken ben sadece bebeğimle ilgilenebildim. Ne yemek düşündüm ne temizlik, ev temizdi, çamaşırlar hep ütülüydü, her öğün ayağıma geldi, hatta yedirildi. Kısacası anne desteği alabiliyorsanız ilk zamanlarda sizi çok kurtarır veya sizi gerçekten anlayacak, her işinize koşacak, ciddi anlamda yardımı dokunacak kim varsa, o olsun yanınızda. Destek, bu işin altın anahtarı. Köstek olanlar da olacaktır illaki ama bir şekilde görmezden gelip odağınızın yalnızca bebeğinizde kalmasını sağlamanız şart. Bir de destek kısmını yalnızca fiziksel destek ile sınırlandırmayın. Gecenin 2’sinde, sabahın 4’ünde mesajlarınıza dönen ve içinizi rahatlatan arkadaşlarınızı da sarın sarmalayın. ‘Şu normal mi’ ‘sizde de böyle oldu mu’ diye sonsuz mesaj geçmişi vardır şu an telefonumda.

Hamilelik süreci, yaşarken çok zormuş gibi gelse de lohusalık, kesinlikle büyüktür > hamileliğin herhangi bir dönemi.

Yaralarınız daha taze, hormonlar tepetaklak, uykusuzluk, yorgunluk, kaygı ve korkular hepsi depresyona sürüklenmek için mükemmel bir kombo. Bir de etraftan gelen gereksiz bazı sesler var tabii, ne kadar görmezden gelmeye çalışsanız da onlar da üstüne eklenince buyrun cenaze namazına. İki saatte bir bebeğinizi beslemek zorundasınız, sonra o süre içinde uyutmanız lazım, e gazı çıkacak ki uyusun, hıçkırık tuttu, altı kirlendi derken hop dön başa, saatler geçmiş… Bir de şöyle acı tarafı varmış tüm bu döngünün; eğer uyku-uyanıklık aralığını kaçırırsanız yandınız. Yenidoğanlar ‘literatüre göre’ en fazla 45 dakika ile 60 dakika arası uyanık kalmalıymış (buraya kocaman bir kahkaha efekti) halbuki saatler geçmiş… Neyse ki yeni bebeği olan insanlarla konuşunca derin bir oh çekebiliyorsunuz. Onlar da uyumuyormuş… E bu literatür bilgileri ne o zaman?

Boy-kilo standartları, uyku saatleri, milestonelar… Arkadaşlar, bebek büyütmek böyle bir iş değilmiş. Doktorun ‘bu hafta şu kadar kilo olmalı’ demesi ya da Instagram’da karşınıza çıkan ‘your 1-month-old baby should be able to do…’ başlıklı videolar aslında hiçbir şey ifade etmiyormuş. Bu işin eğitimini almış biri olarak nasıl oldu da her çocuğun kendine ait bir büyüme ve gelişim hızı olduğu gerçeğini unuttum başlarda bilemiyorum, bu yüzden çok kızıyorum şimdi kendime.

Bir de tabii beklentiler var. ‘İlk ay geçsin şöyle …’ ’40’ı bir çıksın hele…’ ‘3 aydan sonrası rahat…’ ‘6 ayı devirince kolay…’ Bir dakika ya, rahatlık ve kolaylık gibi bir beklenti yaratmaya ne gerek var? Ben söyleyeyim; ilk ay geçince ya da 40’ı çıkınca öyle devasa değişimler yok. Yalnızca günden güne bebeğinizi daha iyi tanıma ve ihtiyaçlarına daha iyi karşılık verebilme gerçeği var. Ki bu da tüm sürecin içinde olan bir durum, yani 3-5 günle, birkaç ayla sınırlı değil, devam eden bir yolculuk.

Kendi adıma rahatlık, kolaylık gibi bir beklentide değilim; büyümenin sancılı bir süreç olduğunu bilecek ve bu sürece eşlik ederken zorluklar yaşamanın da sürecin bir parçası olduğunu kabullenecek bir bilinçteyim. Ama elbette ki içinden çıkamadığım anlar, ‘bu sefer atlatamayacağım galiba’ dediğim geceler var. Yine söylüyorum; altın anahtar, destek. Bir diğeri de sanırım kabulleniş. Hayat, bir daha eskisi gibi olmayacak, yani ebeveyn olmadan önceki hali gibi. Zaten niye olsun ki? Ya da nasıl olabilir ki? Belki bu kıyası yapmayı zihinde bitirmek de süreci kolaylaştırabilir, aksi halde yine zor. Beklentileri küçültmek, hatta hiç beklentiye girmemek, sanırım en sağlıklı baş etme yöntemi. Tam olarak ben böyle yapıyorum diyemem çünkü ister istemez beklentilerim var; kendimden, eşimden, çevremden, sürecin kendisinden. Ama yine de beklentilerimi törpülemeye çalışıyorum diyebilirim.

‘Bebeğinle ilk kez yürüyüşe çıkabildiğin için, gece uykusuna ilk kez kolayca yatırabildiğin için, bugün onu güldürebildiğin için, tek elle kahve demleyi başarabildiğin için, tüm ağrılarına ve uykusuzluğuna rağmen bebeğinin en ufak sesinde kalkıp yanında olduğun için, doktor kontrollerini unutmadığın için, yapabildiğin her şey için kendini tebrik etmelisin güzel anne.’ Şöyle bir mesaj her yeni annenin başucunda olmalı kesinlikle. Ah bir de tabii bebekli ev kuralları. Onu da bastırıp şöyle evin dört bir köşesine, hatta ve hatta şehrin her yanına asmak lazım. Toplumumuzun bebek sevme anlayışı gerçekten çok yanlış. Fiziksel bir temas beklentisinde olmak zaten pek kabul edilebilir bir şey değil. Bu işin ideali kesinlikle anne-babanın sınırlarına saygı duymak ve destek olunabilecek bir şey varsa onu yapmaktan geçiyor. Gerisi boş.

Minik kıpırdanmalar başlamış ve kısa bir nap time’ın daha sonuna gelmişken şunu söyleyebilirim ki siz yeni anne-babaları sarmalayın; bebeklerini onlar zaten sarıp sarmalarlar. Toplumu terbiye etme gibi bir misyonum yok ama instamom olup biraz yargı dağıtmak istemiyor da değilim 🙂 Toplumsal baskılar, biçilmiş cinsiyet rolleri, ataerkil yaklaşımlar, faydasız öneriler, ‘ben bilirim’cilikler… Üzerine yazılıp çizilecek çok şey var da çocuğum uyandı, yoksa alacağım sazı elime de hadi neyse 🙂

İlginizi çekebilir: Geçmişin gölgesi, geleceğin ışığı