Kendinize sarılın: Sevgi önce kendimizden başlar

Kendine bile söyleyemediğin şeyler var mı? Sevdiğin, sevmediğin her ne varsa konuş ilk önce kendinle. Olduğu gibi kabul etmekle başla duygularını. Her ne hissedersen hisset kucakla kendini ve sarıl sımsıkı! Şimdi iyileşmeye başlıyorsun merak etme!

İnsan hayatta kaç defa dönüm noktam dediği bir olay yaşar? Kaç defa yaslanır kendine? Kaç defa güvenirsiniz birilerine? Hepsi kişiden kişiye değişebilen kavramlar değil mi? Bazen öyle şeyler duyarsınız, öyle şeyler hissedersiniz ki algılarınız değişir. Kendinize rağmen ne kadar güçlü olduğunuza kendiniz bile şaşırıverirsiniz.

Hayat bu! İnsan insana muhtaç elbette. Hiç kimse yalnız kalmak istemez. Hepimiz sosyal varlıklarız neticede. Ama bazen sizce de insanların benmerkezci tavırları, bencilce menfaat yanlısı alışkanlıkları, kendi içlerindeki ilkel duygulara teslim olmuş halleri size de çok yavan, gelişmemiş, bayağı gelmiyor mu?

İşte böyle zamanlarda yapabileceğiniz en iyi şey olabildiğince rotayı kendinize çevirmek olmalı bana göre. Biraz yalnız kalmalı, düşünmeli her şeyi. Çünkü insan yalnızca kendine dönüp baktığında süzgeçten geçirebilir, doğruyu yanlışı ayırt edebilir. Düşündüğünüzde, eğer yanlış anlamadığınıza karar veriyorsanız hissettiğiniz her ne varsa mutlaka doğrudur. Çünkü insan bence yanlış düşünebilir, yanlış anlayabilir ama yanlış hissedemez! Hiç kimsenin size nasıl hissettirdiğini asla unutmazsınız. Hislerin çok yanılacağını sanmıyorum.

Bence insan kendisini değersiz hissettiren her ne varsa olabildiğince uzaklaşmalı ondan ve kendi öz benliğinin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırlamalı. Sizin için çaba harcamayan hiç kimse sizin karşı tarafa verdiğiniz değeri hak etmiyor demektir. Ama tabii ki bence burada çok ince bir çizgi var.

Sevgi elbette karşılıkla oluşan bir olgu değil. Bazılarını olduğu gibi, olduğu yerde, olduğu şekilde kabul edip seversiniz. Bunun seçimi yine bizde değildir. Çünkü birini ya da birilerini “Seveceğim” deyip sevmezsiniz. Sevgi kendiliğinden gelir. Kendiliğinden söner, gider. Seçimi hep sevgi kendi yapar. Bizler sadece hissederiz.

İşte o ince çizgi burada kendini belli ediyor. Size değer vermediğini hissettiğiniz noktada belki sevmeye yine devam edersiniz ama değersizliği hissettiğiniz noktada ister istemez, belki de içinizdeki tüm güzel duygular belirsizleşmeye başlar. Sonuç olarak nötr hale gelirsiniz.

Tabii buraya kadar hep sosyal ilişkilerdeki sevgiden yola çıkarak bir şeyleri anlatmaya çalıştım. Ama aileye olan bağlılık ve sevgi de, aşkta yaşanan sevgi de bambaşka bir şekle bürünür. O sevgiyi çok fazla anlatabileceğimi sanmıyorum. Zira ona kelimeler keşke yetebilseydi…

Anneniz, babanız, eşiniz, çocuğunuzla ilgili olan her şeyde tolerans katsayınız sosyal ilişkilere göre çok çok daha fazladır. Hele ki AŞK bambaşka bir tutsaklık. Ne zaman ki bir aşktan özgürleştirebilirseniz kendinizi, o noktada bazen aşk sevgiye dönüşür. İster yakın olsun, ister uzak, olduğu gibi, olduğu şekliyle seversiniz. Bu çok daha karmaşık bir konu. Kişiden kişiye göre şiddetleri değişir, çok farklıdır.

Ve şimdi tüm duygularınızdan arınarak ivmeyi kendinize döndürün. Kendimize çektirdiğimiz onca acı karşısında duygularımızı yönlendirip iyiye güzele doğru sevk edebilirsek asıl mutluluğun sadece bizim düşüncelerimizde saklı olduğunun bilincine bir kez daha varmaz mıyız?

Biz istemediğimiz ve izin vermediğimiz sürece kim değersiz hissettirebilir ki bize? İçinizdeki gücün, ışığın, pırıltının ve sonsuz güzelliğin farkında mısınız? Ayrıca siz kendinize değer vermezseniz eğer, kim değerli görebilir ki sizi?

Şimdi bunu okurken kaç yaşındasın bilmiyorum. Ama sadece şöyle bir hayatını gözden geçir. Belki çok kırıldın, belki hor görüldün, belki korkutuldun, belki birçok enkaza göğüs gerdin. Ama kendine yapabileceğin en büyük iyilik, olabildiğince “şu anda” kalarak kendi öz benliğinin değerini kendine hatırlatmandır! Kendisiyle iyi geçinen insanı hiçbir yalnızlık korkutamaz!

Yaşadığın her ne varsa, olayları, kişileri, kendi hatalarını olduğu gibi kabul edip affet gitsin! Her şeyi affettiğin vakit özgürleşirsin, hafiflersin. Ne kadar pozitif düşünürsen, o kadar pozitif olursun. Pozitif olduğunda ise her güzel şey sana doğru çekilir. Her zaman bahsettiğim gibi doğanın görünmeyen kanunudur bu!

Sonra sarıl kendine sımsıkı.
Önce kendine, sonra sana değer veren tüm sevdiklerine.
Hayatında olan nice güzel insan için şükret!
Affet, çok sev, hisset, anda kal!
Ve kendine teşekkür et her şey için.
Bak, gör, her şey nasıl da daha güzel olacak.

Sevgilerimle…

İlginizi çekebilir: Sonbahar ılık rüzgarıyla geldi: Eskiyi geride bırakıp yeniye kucak açma zamanı

Gamze Okutan
15 Aralık 1986 Beykoz doğumlu olan Gamze Okutan 2004 yılında Paşabahçe Ferit İnal Lisesi’nden mezun oldu. 18 yaşında kendi ayakları üstünde durma heyecanına kapılıp ... Devam