Hayatta herhangi bir ilişkide (iş, aşk, arkadaşlık, aile…) senin kaybolmaman, ilişkinin kaderinden çok daha önemli.
Bir ilişkide kendini kaybettiğini fark etmenin sessiz işaretleri neler?
Bir ilişkinin içinde kaybolmak, genelde bir anda olmaz. Sessizce, fark ettirmeden, küçük küçük başlar. Bir tercihini ertelersin, bir isteğini söylemezsin, bir his gelir, ses çıkarmamayı seçersin. “Bu seferlik” dersin. Ama seferler birikir. Sonra bir gün, karşındakine küsmüş değil, kendine uzaklaşmış bulursun kendini.
Ruh kendini ilişkiler aracılığıyla var eder: Kaybolduğu ilişkilerde değil; kendini hatırladığı, derinleştiği, genişlediği ilişkilerde…
Bir ilişkide kaybolup kaybolmadığını anlamanın yolları:
1. Kendi sesini duyabiliyor musun?
Bir konuda karar alırken önce kendi iç sesini duyuyor musun, yoksa karşındakinin tepkisini mi hesaplıyorsun?
“Ben gerçekten ne hissediyorum?” sorusuna net bir cevabın yoksa, iç sesin geri çekilmeye başlamış demektir.
2. Bedensel göstergeler
Ruhun kayboluşu önce bedende hissedilir.
Miden sıkışır, uykun kaçar, göğsünde bir ağırlık oturur. Veya tam tersi, hiçbir şey hissetmezsin: Nötr, donuk, ifadesiz bir sessizlik…
Beden, ruhun not defteridir.Okumayı bilirsen kaybolmadan önce seni uyarır.
3. Kendini küçültüyor musun?
Bir ilişki uğruna sesini, alanını, ihtiyaçlarını, hayallerini sistematik şekilde küçültüyorsan,
bu bir uyumlanma değil, kendinden vazgeçme halidir.
4. Kendine yabancılaşıyor musun?
“Ben böyle biri değildim…” cümlesini içinden kurmaya başladıysan, zaten çoktan sınır çizgilerini aşmış olabilirsin.
5. Parlamanın bir bedeli oluyor mu?
Işığın karşı tarafı rahatsız ediyorsa ve bunu fark ettiğinde doğal ışığını kısmaya başlıyorsan, ruhun aslında seni sessizce dışarı çağırıyordur.
İlişki ruhunu büyütüyorsa…
Kaybolmazsın.
Derinleşirsin.
Daha çok kendin olursun.
Bedenin gevşer, nefesin açılır, dünyaya karşı güvenin artar.
İlişki ruhunu küçültüyorsa…
Ne kadar iyi niyetli olursan ol,
içinde bir yer karanlığa gömülür.
Ve karanlık büyüdükçe, ilişkide kaldığın için kendinle aran açılır.
Peki çözüm?
Kaybolmadan sevebilmek için önce kendine bağlı olman gerekir.
Kökün içeride oldukça hiçbir ilişki seni sürükleyip götüremez.
Çünkü bilirsin: Bir ilişki seni var eden yer değildir. Ama seni görünür kılan, seni büyüten bir aynadır.
Ve unutma: Ruh ancak kendi ışığını gördüğü ilişkilerde gerçekten var olabilir.
Karanlıkta kaybolan değil, ışığını hatırlayan her insan, hayatın en değerli sanat eserine dönüşür: Kendine sadık bir ruha.
İlginizi çekebilir: Hayatı anlamlandırma çabamız: Bizi en çok yaralayan insanlar öğretmenlerimiz miydi?