Neye “asla yapmam” diyerek altını çiziyorsan, uzaklaştırdığını sandığın deneyimin bir gün kendisi olursun.
Hayat basitçe fısıldar: “Yaşamadığın deneyimler hakkında konuşma. Bilmediğin yolların sokaklarına dair hüküm verme.”
Çünkü bilmiyorsun.
Yaşam, senden hep daha büyük — unutma.
Ve keyifli olan, ona karşı değil, onunla birlikte yüzebilmektir.
“Bunlar hayat boyu seveceklerim, bunlar sevmeyeceklerim” deme.
Hayat hakkında kesin konuşma.
Şu an sadece “şimdilik böyle demeyi seçiyorum” de.
Neden mi?
Çünkü “seviyorum” ya da “sevmiyorum” diyerek altını çizdiğimiz her şey, aslında kendimiz hakkında çok şey anlatır.
Yirmi sene önce, hayatımda fazla renk kullanmayı sevmeyen biriydim.
Kendime bazı renkleri yakıştırmazdım.
Kırmızı, turuncu, sarı… ve liste uzayıp giderdi.
“Asla kullanmam” derdim.
Ama şimdi itiraf edeyim: o “asla” dediklerimin hepsini afiyetle yedim.
Hayat böyle çünkü —
Ne kadar uzağa ittiğini zannedersen, o kadar yakınına gelir.
“Kırmızı asla giymem”, “sarı saç asla yapmam”, “sarı yüzük takmam”…
Uzun bir “asla”lar listem vardı.
Hepsini yedim.
İnsan, uzak tuttuğunu sandığı şeylerle bir gün yeniden buluşunca, rotasını da yeniden çizmeye başlıyor.
En çok da kendime gülüyorum artık.
Çünkü kim olduğumu da kim olmadığımı da biliyorum.
Olmadığım yollarla savaşmanın anlamsız olduğunu anlayana kadar o kadar savaştım ki…
Sonunda fark ettim:
Kendi katmanlarına doğru yol aldıkça insan “asla yürümem” dediği yolun mimarı oluveriyor.
Ve en ilginci ne biliyor musun?
“Asla” diye ördüğün duvarların mimarı da sensin.
Çünkü insan kendi katmanlarını soydukça anlıyor ki, hayatta öyle olasılıklar var ki, “asla”ya yer yok.
Hayatın aslası yok arkadaşlar.
Her şey bir deneyim.
Kim bilir, yol nereye açılacak?
“Bu yolda asla yürümem” demek yerine,
“Bu yol bana ne gösterebilir?” demek daha keyifli değil mi?
Belki de mesele, asla diyerek dalgalar yaratmadan, keyifle yüzebilmekte.
İlginizi çekebilir: İçsel yolculuk: Podcast ile şifa bulmak