Sessiz terapi: Yazmak, ruhun kendi kendini onarma biçimidir

Zihnimizin içinde her gün binlerce düşünce, devasa bir gürültüyle çarpışıyor. Çözülmemiş meseleler, geleceğin kaygısı ve geçmişin yankıları… Hayat bazen o kadar gürültülü ki, dış  dünyadaki beklentiler ve hızla akan bildirimler arasında en çok kendi sesimizi kaybediyoruz.  Peki ya size, bu gürültüyü dindirecek ve beyninizin işletim sistemini güncelleyecek en güçlü  şifa aracının hemen başucunuzda, bir kağıt ve kalemin ucunda beklediğini söylesem? 

Kelimelerin simyası ve bilimin onayı 

Yazmak, sadece not tutmak değil; zihne “bilişsel bir format” atma sürecidir. Bilim, bu “Sessiz  Terapi”nin ardındaki gerçeği her geçen gün daha net bir şekilde ortaya koyuyor. Sosyal  psikolog James Pennebaker’ın temellerini attığı “Dışa Vurucu Yazım” (expressive writing)  çalışmaları, duyguları kağıda dökmenin bağışıklık sistemini güçlendirdiğini ve stres hormonu  kortizolü düşürdüğünü kanıtlıyor. 

UCLA’da yapılan araştırmalar ise duyguları isimlendirmenin (affect labeling), beynimizdeki  korku merkezi olan amigdalanın aktivitesini azalttığını gösteriyor. Yani, “Şu an içimde tarif  edemediğim bir ağırlık var” demek yerine, o ağırlığı kelimelere döküp kağıda  sabitlediğinizde; beyniniz bu durumu bir “tehdit” olarak görmeyi bırakıp, işlenebilir bir  “bilgi” olarak algılamaya başlıyor. Yazmak, sağ beynin duygusal yoğunluğunu sol beynin  mantık süzgecinden geçirerek kaosu bir hikayeye dönüştürme sanatıdır. 

Kendi içsel coğrafyamda bir gezinti 

Kendi yolculuğuma baktığımda, yazmanın benim için bir “seçim” değil, bir “ihtiyaç” olduğunu görüyorum. Uplifers’taki yazılarımda da sıkça bahsettiğim gibi; bazen hissettiğimiz  o ağır boşluk, aslında söylenmemiş sözlerin birikintisidir. Kalemi elime alıp “Şu an tam olarak ne hissediyorum?” diye sorduğumda, kağıdın beni yargılamadan dinlediğini bilmek en  büyük özgürlüğüm oldu. 

Yazmak, kendime verdiğim en dürüst randevuydu. Kelimeler akmaya başladığında, aslında  ruhumun tozunu aldığımı ve her cümlede kendime bir adım daha yaklaştığımı fark ediyorum.  Kendi hikayenizin yazarı olduğunuzu fark ettiğiniz an, başkalarının sizin hakkınızda yazdığı senaryoların hükmü de sona eriyor. 

Zihni dönüştürecek mindful araçlar 

Bu sessiz terapiyi bir disipline dönüştürmek için şu küçük ama etkili araçları kullanabilirsiniz: 

• Duygu boşaltımı (Brain Dump): Zamanlayıcıyı 10 dakikaya kurun. Zihninizdeki her şeyi –hiçbir kurala uymadan– kağıda dökün. Bu, zihninizdeki “çöp kutusunu”  boşaltmak gibidir. 
• Üçüncü tekil şahıs tekniği: Zorlandığınız bir olayı “O” diye yazmayı deneyin. Bu  mesafe, olaylara daha şefkatli ve tarafsız bir perspektifle bakmanızı sağlar.  
• Şükran Günlüğü: Her gün sadece 3 şeyi, nedenleriyle birlikte yazın. Bu, beyninizi  “eksik olana” değil, “var olana” odaklanması için yeniden eğitir.

Yazmak, görünmeyeni görünür kılar. Görünür olan ise artık yönetilebilir bir hal alır. Bugün kendinize bir alan açın; bir defter alın ve ruhunuzun fısıltılarını kağıda emanet edin. Göreceksiniz ki, mürekkep kurudukça içinizdeki o ağır yük de hafiflemeye  başlayacak.

İlginizi çekebilir: Hedonik adaptasyon: Mutluluğa alışmak mı, mutluluğu kaçırmak mı?